کتاب کافکا در ساحل از برجسته ترین کتاب های نویسنده فرهیخته ژاپنی، هاروکی موراکامی است. این کتاب داستان دو شخصیت متفاوت است که در موازات هم حرکت می کنند.
کافکا که پسری ۱۵ ساله است و به علت یک پیشگویی عجیب از خانه فرار می کند و آقای ناکاتا پیرمرد آرام، مهربان و عجیبی که به علت اتفاقی شگفت انگیز در بچگی دچار نوعی عقب ماندگی ذهنی شده است اما حاصل این حادثه به دست آوردن توانایی صحبت با گربه هاست!
بخشی از داستان به کافکا و زندگی او می پردازد و بخش دیگر به آقای ناکاتا. رمان کافکا در ساحل (Kafka On The Shore) در عین دو پارگی دارای وحدت مضمون است و تمام حوادث حتی کوچک ترین و جزیی ترین آن ها به هم مرتبط هستند. شاید چیزی که آثار موراکامی و به ویژه این رمان را جذاب می کند استفادهٔ نویسنده از عناصر فرهنگ بومی ژاپنی است. با خواندن این رمان در عین لذت بردن از پیشرفت داستان با عقاید و رسومی آشنا می شوید که مختص مردم ژاپن است و در درون آن ها نهادینه شده: اعتقاد به پیشگویی و غیب بینی، وجود دنیاهایی ورای دنیای ما، حرکت بین گذشته و آینده و خاطراتی که هرگز کهنه نمی شوند و در موازات زندگی روزمرهٔ ما جریان دارند و… هزاران تابوی فرهنگی دیگر که به خوبی و در کمال هنرمندی در لا به لای داستان گنجانده شده اند.
همانطور که می دانیم هاروکی موراکامی (Haruki MuraKami) تقریبا در تمامی کتاب هایش از آهنگ های دلخواهش یاد کرده و نام برخی را از آن ها اقتباس کرده است که در جریان داستان نیز اثر آن آهنگ ها و موسیقی آن ها به وضوح دیده می شود. کافکا در ساحل نیز یکی از همین کتاب ها می باشد.
جملات برگزیده کتاب کافکا در ساحل:
- گوش کن... هیچ جنگی نیست که به همه ی جنگ ها پایان دهد. جنگ در جنگ رشد می کند.
- اگر تو مرا به یاد آوری، دیگر برای من اهمیتی نخواهد داشت که سایرین فراموشم کنند.
- زندگی بدون یک بار خواندن هملت مثل زندگی ای است که تمام آن در معدن ذغال بگذرد.
- وقتی بعدا خودمان را امتحان می کنیم، متوجه می شویم همه ی معیارهایی که با آنها زندگی کرده ایم به درجه دیگری ارتقا پیدا کرده و دنیا راه های دور از انتظاری را به روی ما باز کرده.
در بخشی از کتاب کافکا در ساحل می خوانیم:
احتمالا همیشه آن جا بوده، جایى پنهان بوده. اما وقتش که برسد، در سکوت بیرون مى زند، باعث مى شود هر سلول بدنت یخ بزند. در آن سیلاب بى رحم غرق مى شوى، سعى مى کنى نفس بکشى. به هواکش نزدیک سقف مى چسبى، تقلا مى کنى، اما هوایى که موفق مى شوى فرو بدهى، خشک است و گلویت را مى سوزاند. آب و عطش، سرما و گرما این عناصرِ به ظاهر متضاد ترکیب مى شوند تا به تو هجوم بیاورند.
دنیا فضایى عظیم است، اما فضایى که تو را در خود جاى بدهد و لازم نیست زیاد بزرگ باشد هیچ جا پیدا نمى شود. تو دنبال صدایى هستى، اما چه نصیبت مى شود؟ سکوت. دنبال سکوت مى گردى، اما مى دانى چه مى شود؟ تنها چیزى که مدام و مدام مى شنوى، صداى این نشانه است. گاهى این صداى پیامبرگونه دکمه ى پنهانى را که در اعماق مغزت پنهان شده، فشار مى دهد.
